ხელოვნური ინტელექტი და ტექნოლოგიური გიგანტების „გაუცხოება“

როცა ხელოვნური ინტელექტი „ზედმეტად“ ოპტიმიზებულია

ბოლო პერიოდში ტექნოლოგიური კომპანიების აღმასრულებელი დირექტორები სულ უფრო ხშირად ხვდებიან კრიტიკის ქარცეცხლში. მიზეზი მათი განცხადებებია, რომლებიც ხელოვნური ინტელექტის (AI) ყოველდღიურ ცხოვრებაში ჩართვას ეხება. ხშირ შემთხვევაში, ეს რჩევები რიგითი მომხმარებლისთვის არა მხოლოდ უცხო, არამედ დისტოპიურიც კი ჩანს.

მაგალითად, Dazzle AI-ს ხელმძღვანელი მერიისა მეიერი საჯაროდ საუბრობდა იმაზე, თუ როგორ იყენებს AI-ს საკუთარი შვილის აღსაწერად. OpenAI-ს აღმასრულებელი დირექტორი სემ ალტმანი კი მშობლებს ურჩევს, შვილებისთვის სკოლის გზაზე პერსონალიზებული პოდკასტები შექმნან და აცხადებს, რომ შვილის აღზრდა ChatGPT-ს გარეშე უკვე წარმოუდგენლად მიაჩნია. კიდევ უფრო შორს წავიდა Meta-ს დამფუძნებელი მარკ ცუკერბერგი, რომელმაც ივარაუდა, რომ მომავალში სოციალური და რომანტიკული მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად AI-ს გამოყენება ნორმად იქცევა.

პროდუქტი თუ მარკეტინგული შეცდომა?

ექსპერტების აზრით, ეს ტენდენცია მიუთითებს იმაზე, რომ ტექნოლოგიური ლიდერები რეალობას მოწყვეტილნი არიან. ჩნდება კითხვა: ეს პროდუქტის შექმნის პრობლემაა თუ არასწორი კომუნიკაციის? პასუხი, სავარაუდოდ, ორივეშია. ტექნოლოგიური ინდუსტრია ცდილობს, ადამიანური ურთიერთობების ოპტიმიზაცია მოახდინოს და „ზედმეტი“ საუბრები თუ პროცესები სისტემიდან ამოიღოს.

მაგალითად, Bumble-ის ხელმძღვანელი უიტნი ვულფ ჰერდი საუბრობდა კონცეფციაზე, სადაც მომხმარებლების ნაცვლად, ერთმანეთს მათი პირადი „AI-კონსიერჟები“ დაემთხვეოდნენ. თუ ხელოვნური ინტელექტები „კარგ პაემანს“ ჩაატარებდნენ, მხოლოდ ამის შემდეგ მოხდებოდა რეალური ადამიანების შეხვედრა. კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ეს მიდგომა ადამიანებს შორის უშუალო კომუნიკაციის აუცილებლობას ამცირებს, რაც საზოგადოებისთვის, საბოლოო ჯამში, უარყოფითი შედეგის მომტანია.

რატომ არ გვინდა ყველაფრის ავტომატიზაცია?

ტექნოლოგიური სექტორი ხშირად ამტკიცებს, რომ ისინი მომავალს ქმნიან და უბრალოდ „წინ უსწრებენ“ საზოგადოებას. თუმცა, როგორც ჩანს, ამჯერად ეს გათვლა არ მუშაობს. ადამიანებს აღარ სურთ, რომ მათი პირადი გამოცდილებები, მათ შორის მშობლობა თუ პაემნები, ალგორითმებით იყოს მართული. სწორედ ამიტომ, პარალელურად ვხედავთ საპირისპირო მოძრაობასაც: მომხმარებლები უბრუნდებიან ძველ „ფლიპ“ ტელეფონებს და ვინილის ფირფიტებს, რადგან მათ სურთ, გაექცნენ ალგორითმების მიერ ნაკარნახევ ცხოვრების წესს.

საბოლოოდ, პრობლემა იმაშია, რომ ტექნოლოგიური კომპანიების ოფისებში განხილული „პრობლემები“ – როგორიცაა რესტორნის დაჯავშნა ან ფრენის ბილეთის სწრაფად ყიდვა – რიგითი ადამიანისთვის არ წარმოადგენს ცხოვრების მთავარ გამოწვევას. სანამ ინდუსტრია არ გაიაზრებს, რა არის ნამდვილად ღირებული ადამიანისთვის, ეს „გაუცხოება“ მხოლოდ გაღრმავდება.